Peregrinaxes. Viaxando con Manuel María

No día “Das Letras Galegas” adicado ao poeta Manuel María:

 

Poema

 

Anaquiños do libro:

O MIÑO canle de luz e de néboa. 

 Poema: Homes

Vós, barqueiros, troiteiros, muiñeiros,

almas núas, puras, neboentas,

caste que escoitábades a música das ondas

e coñecíades o arado, a barca, o batuxo,

as redes, as nasas, as cordas e os trasmallos:

recoñézovos: sei que estades

coa alma chea de sombra sen cantar muiñeiras.

Calades. Sempre. Sempre

Pechades os beizos e apartades as maos.

Escoitades os afogados e eles escóitanvos

cando o lume arde na lareira como un don

e pasa o vento oulando como un lobo famento

EmpápateCoGalego
Chove seguido e mainamente sobre min.
O meu corpo recibe a auga,
submiso e agradecido, como
un don benfeitor e fecundante.
Semello un penedo ergueito:
a choiva vaime traballando,
luíndo, facendo florecer
na miña pel paleiros e couselos.
Gracias, pois, á choiva son irmao
das pedras, dos penedos
e dos xardíns que, nos lousados,
pon, como un galano, a Primavera.
«Choiva»

A luz resucitada, 1984
Manuel María

 

 


Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s