No resplandor das horas

La autora es una poeta de referencia en la literatura gallega contemporánea. Ha escrito pocos libros y con muchos años de diferencia entre ellos, pero siempre son esperados con mucho interés.

Este poema de Pilar Pallarés (Culleredo, A Coruña, 1957), pertenece al  Livro das devoracións ( 1996).

Una vez lo escuché en la radio y me gustó mucho porque habla de la escritora respecto a su obra, de su actitud ante la poesía; un poema muy íntimo, cuanto más lo leo más me atrae.

Pilar Pallarés

No resplandor das horas

son o escriva sentado

e agardo a que o dia esqueza

na miña tabuleta

un risco diagonal, o rostro dun efebo,

algo de sangue e espécias,

o aroma da artemisa,

as coxas imantadas dunha muller que danza.

 

Inábil para a vida,

transcrevo o que me excede,

fixo en trazos esguios o amor e os seus detrítus,

a contracción das bocas no leito e na batalla,

as pupilas dos gatos.

 

Que os deuses me perdoen a renúncia

ao caudal da existéncia:

deixo escoar as águas entre os dedos

e a miña xuventude,

e en tanto dilapido os meus minutos

reteño outras histórias,

acaparo outros corpos

e aos seus membros precários dou a forma do eterno.

 

Quizais un dia futuro,

cando as fauces do tempo

tiveren devorado a miña carne

e as dos vermes da miña carne

e a xerazón seguinte,

alguén descorra o pó da tabuleta

e no fulgor extinto dos seus signos

me descifre,

para saber que eu fun o efebo e a donzela,

o elmo do guerreiro,

a raíz da artemisa,

a sede do felino,

o crisantemo.

 

Advertisements

One comment on “No resplandor das horas

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s