Cántiga: Na xardín unha noite sentada

Revisando el estante de la librería donde están ubicados los poemarios de Cernuda, Rosalía, Machado, Lorca, etc. un librito pequeñito, de sólo 100 páginas de Curros Enríquez.

Manuel Curros Enríquez

CántigaCurros

O propio Curros conta que foi este o primeiro poema que escribiu en galego en Madrid, o 5 de Xuño de 1869. Redactouna na marxe da lección X da “Economía Política” de Manuel Colmeiro, ocasión na que lle puxo música, unha linda muiñeira, Cesáreo Alonso Salgado. Axiña se se popularizou en Galicia a composición e axiña o pobo transmisor introduciu modificacións na música e na letra. En canto a esta, é significativo que o primeiro verso: Na xardín unha noite sentada convértese en Unha noite na eira do trigo, máis concorde, con espírito del drama rural contado na celebérrima “Cántiga

No xardín unha noite sentada
ó refrexo do branco luar,
unha nena choraba sen trégolas
os desdés dun ingrato galán.
I a coitada entre queixas decía:
“Xa no mundo ninguén;
vou morrer e non ven os meus ollos
os olliños do meu doce ben”.
Os seus ecos de malenconia
camiñaban nas alas do vento,
i o lamento
repetía:
“¡Vou morrer e non ven ven o meu ben”!.
Lonxe dela, de pe sobre a popa
dun aleve negreiro vapor,
emigrado, camiño de América,
vai o probe, infelís amador.
I ó mirar as xentís anduriñas
cara a terra que deixa cruzar:
“¡Quén pudera dar volta -pensaba-,
quén pudera con vosco voar! …”
Mais as aves e o buque fuxían
sin ouir seus amargos lamentos;
solo os ventos
repetían:
“¡Quén pudera con vosco voar! …”
Noites craras, de aromas e lúa,
desde entón ¡qué tristeza en vos hai
prós que viron chorar unha nena,
prós que viron un barco marchar! …
Dun amor celestial, verdadeiro,
quedou soio, de bágoas a proba,
unha cova
nun outeiro
i on cadávre no fondo do mar.
(5 xunio 1869)

Probablemente esta poesía es una de las más cantadas, junto con Negra Sombra de Rosalía, la cantaron Los Tamara, Uxía y Juan Carlos Cambas, el Orfeón ALCOA, Astarot etc., también aparece en la película La Casa de la Troya cantada por Ana Esmeralda, con la particularidad que la artísta la canta como se escribió la poesía: No xardín unha noite sentada  y una grabación en la Biblioteca Digital Hispánica de la BNE, realizada alrededor de 1930 

barra-089

Aúnque casi no se puede leer esta poesía de un libro publicado en 1912, unos versos de Curros dedicados a la ciudad de A Coruña y sus habitantes

5254274391_0553580013_b

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s